Nu een jaar geleden, oktober 2024, ging ik voor een kleine ingreep (aan mijn darmen) naar het ziekenhuis. Twee dagen later lag ik met spoed op de operatietafel omdat er een levensbedreigende tumor in mijn hersenvlies bleek te zitten zo groot als een tennisbal.
Hoe dan?! Het was kantje boord. Gelukkig kan ik zeggen dat de operatie geslaagd is, mijn hoofd is weer in originele staat (oké, met een frisse update en wat nieuwe inzichten) en mijn leven kreeg een nieuw begin.
Herstel: van overprikkeling naar versie 2.0
Tijdens mijn herstel had ik last van niet aangeboren hersenletsel (nah). Bij mij uitte zich dat vooral als overprikkeling. ALLES kwam binnen, mijn brein kon niet filteren. Stel je voor: jouw hoofd als een druk kruispunt in Amsterdam tijdens spitsuur, maar dan zonder verkeerslichten. Geluiden, lichten, bewegingen, mensen, fietsers, fat bikes, auto’s, trams, bomen, vogels, vliegtuigen, kleuren, wind, zon, tinnitus, hartkloppingen, hoofdpijn… Mindfulness, zelfcompassie, een getrainde bewuste geest en – jawel – een gezonde dosis humor hielpen me door het herstelproces te laveren tot waar en wie ik nu ben: 25 kilo lichter, vol inspiratie, intens dankbaar voor het leven; Wat ik heb meegemaakt draag ik als kostbaar geschenk met mee en… de wonderen zijn de wereld nog niet uit: mijn overprikkeling is sinds 2 maanden voorbij. Foetsie. Opgelost, als sneeuw voor de zon. Het is deze ervaring die me inspireert omdat ik dit goede nieuws met je wil delen én om je uit te nodigen voor nieuwe activiteiten: Want ja, ik ga weer van start!
Bezinning: Wat het Jaar ons Bracht
Het afgelopen jaar was niet alleen voor mij, maar voor velen van ons turbulent, inspirerend, verwarrend of gewoon ronduit bizar. Ergens tussen de ups en de downs lagen verrassende geluksmomenten verscholen. Een warme glimlach tijdens een wandeling, een onverwacht diep gesprek, de eerste adem in de ochtend waarop je denkt: “Hé, vandaag ben ik er weer.” Heb je al tijd gehad (genomen) om daarbij stil te staan? Wat bracht jou dit jaar aan lichtpuntjes? Welke kleine of grote dankbaarheid wil je koesteren?
Loslaten: Ruimte voor Moeilijke Gevoelens
Zonder ons er per se van bewust te zijn, zijn we vaak kampioen in het vasthouden van ongemak – boosheid, verdriet, angst, verwarring – allemaal welkom op het jaarlijkse feestje in ons hoofd. We vechten ertegen, of steken onze kop in het zand in de hoop dat het vanzelf verdwijnt. Wat gebeurt er als we deze gevoelens niet hoeven weg te duwen, maar ze gewoon een stoel geven aan tafel, of zoals Rumi zei, ze verwelkomen als gast in de herberg? Door ruimte te maken voor alles wat zich aandient (ja, ook die kritische innerlijke stem), te accepteren dat dit onderdeel is van onze geest, ontstaat er vaak wat meer zachtheid en verlichting. Soms helpt het gewoon om te zuchten: “Oké, daar ben je weer… ga maar even zitten.”
Zelfcompassie draait niet om het wegpoetsen van het lastige of er een feelgood-pleister op te plakken, maar om met mildheid naar jezelf aanwezig te blijven bij wat is, juist omdát het lastig is. In het toelaten van het ongemak, zonder je ermee te identificeren of erin te blijven hangen, ontstaat er ruimte voor ontspanning, groei en misschien zelfs een glimlach. “Ben je niet kwaad op je lichaam, dat je zo in de steek gelaten heeft?” vroeg een vriendin aan me. Nee, geen moment heb ik dat gevoeld. Wel voelde ik dat mijn lichaam (en geest) keihard aan het werk waren om te overleven. Het deed wat het kon, maar was gemankeerd en kon alle hulp gebruiken. Dus als ik weer eens met oordoppen, en daaroverheen een koptelefoon (uit de bouwmarkt) en een oogmasker, met de gordijnen dicht, lichten uit, onder dekens plus nog een dikke slaapzak met warme kruik, mijn zoveelste rustpauze gedurende de dag nam, dacht ik wel eens aan het sprookje van de prinses op de erwt. Zij voelde ondanks dat ze op 10 matrassen lag, nog steeds pijn in haar lichaam van de erwt die op de bodem lag. Dat is wat overprikkeling doet. Mijn kamer in het revalidatiecentrum noemde ik de prinsessenkamer. Ondanks dat mijn lichaam het ontzettend moeilijk had kon ik dan glimlachen om mijn ‘prinsessengedrag’.
Veerkracht & Transformatie: Uitdagingen als Wegwijzers
Het leven nodigt ons uit om steeds weer op te veren, anders te kijken – soms met een flinke knipoog. Mijn eigen reis na de operatie was er één van vallen, opstaan, lachen om mijn eigen warrigheid en overgevoeligheid en vooral: opnieuw beginnen. Ik moest opnieuw leren praten, eten, traplopen, fietsen, lezen, een gesprek voeren met oogcontact. Veerkracht betekent niet dat alles altijd makkelijk is, maar dat je steeds weer nieuwsgierig blijft naar wat er wél mogelijk is en bereid bent de tijd te geven die nodig is. In de auto (als passagier) kon ik alleen met oogmasker op en oordoppen in, radio uit, geen gebruik van knipperlichten liefst, rustig rijden en niet praten onderweg. Nog net geen sticker achterop met ‘baby on board’. Maar dan kon het wél, werd mijn wereld weer een stukje groter. In de stroming van het open, non-duale gewaarzijn is er ruimte voor alles wat leeft in jou, zonder oordeel, zonder haast.
Transformatie klinkt groots, maar soms zit het gewoon in het kiezen van een andere ademhaling, het nemen van een extra pauze, toestaan van of vragen om stilte of het durven voelen van (prikkelarme) verbinding, door een hand op je arm, een liefdevolle blik. En ook, dat vergeten we vaak, in het toestaan dat je in een overgangsfase zit – een soort wachtkamer. Bijvoorbeeld met je werk, gezondheid zoals ik, of je relatie, waarin je voelt en erkent dat je oude rol of manier van leven niet meer past, maar je nog niet weet hoe de toekomst eruit gaat zien. Je vraagt je af: “Wat nu, wat is mijn volgende stap?” In de antropologie noemen ze dit de liminale fase. De drempel tussen wat was, en wat nog moet ontstaan, vaak gepaard met de nodige verwarring en onrust.
Nieuw Begin: Intentie Zetten voor het Komende Jaar
Terwijl het jaar zich afrondt, lonkt het nieuwe begin. Wat mag er achterblijven, wat wil jij meenemen? Misschien een helder hart, een zachte blik, een intentie die je richting geeft – klein of groot. Waar wil jij licht op laten schijnen in 2026? Intenties zijn als kompasnaalden: ze wijzen je niet de exacte route, maar geven wel richting aan je pad.
Uitnodiging: 28 december – Bezinning, Transformatie & Intentie
Op zondag 28 december organiseer ik een dag voor bezinning, het opmaken van de balans en ruimte om te voelen wat er in jou leeft. We staan stil bij momenten van blijdschap, geluk en van pijn, boosheid, angst of verdriet, laten los wat losgelaten kan en mag worden, oefenen met ademwerk en zelfcompassie, en zetten samen een intentie voor het nieuwe jaar. Of je nu behoefte hebt aan stilte, een luisterend oor, verbinding met gelijkgestemden of herkenning dat je niet de enige bent die in een overgangsfase zit: je bent meer dan welkom!
- Wanneer: Zondag 28 december, 10:00 – 17:00
- Waar: LifeSkool, (in Houten)
- Voor wie: Iedereen met interesse in bewuste levenshouding. Ervaring met mindfulness, zelfcompassie en of ademwerk geen vereiste (maar mag wel)
- Aanmelden doe je rechtstreeks bij LifeSkool.
Neem gerust iemand mee die een extra portie mildheid en inspiratie kan gebruiken. En onthoud: je hoeft niet perfect te zijn om te mogen meedoen. Het is voor mij de eerste keer sinds mijn operatie dat ik weer een dagretraite begeleid, dat zal vast niet vlekkeloos verlopen. Laten we samen het jaar afronden. Je bent niet alleen op dit pad; we dragen allemaal ons eigen verhaal en soms helpt het als we samen een stukje lopen.
Voel je welkom, voel je vrij – ik kijk ernaar uit om je te ontmoeten op 28 december. En mocht je er niet bij kunnen zijn: onthoud dat elke ademhaling een nieuw begin is. Het hele leven speelt zich af in een ademhaling. Adem in, wees je ervan bewust ‘dit is een nieuw begin, ik leef’, adem uit en wees je ervan bewust ‘alles komt en gaat, ik laat los’.
Hartvolle groet,
Marlou (versie 2.0 😉)